De fabel van het koningshuis

‘Vive la République’ riep JP Van Rossem ooit. En wat blijkt? Dat het nondedomme nog geen zo’n slecht gedacht zou zijn. Met dat Koningshuis niets anders dan last tegenwoordig. Laurent die zijn ‘tuinhuis’ laat opknappen met andermans geld, Filip die -wat betreft zijn uitspraken- al even kort door de bocht gaat als zijn broer met zijn Ferrari. Als er een ding duidelijk is, dan is het wel dat het mannelijk adelijk bloed moeite heeft om zich te profileren. Frustraties omdat de vooruitzichten op de kroon niet positief zijn? Misschien. Maar zelfs dat mag geen reden zijn om een van de pijlers van onze democratie, nl. de persvrijheid/het recht op vrije meningsuiting aan de laars te lappen.

Johan Vande Lanotte (sp.a) wees er al -terecht- op: “De grondwet geeft de koning geen macht, maar invloed. Zowel koning Boudewijn als koning Albert hebben dat principe gerespecteerd. De kroonprins moet zich daar ook naar gedragen”. Interessanter is het feit dat Vande Lanotte opnieuw eventjes verwijst naar een (toekomstig?) debat over de protocollaire functie van de koning. Zo’n dingen kunnen enkel maar toegejuicht worden. Want hoe je’t draait of keert, het is altijd onze Verhofstadt (VLD) die de brokken mag gaan lijmen. En dat al voor de derde keer op een rij. Hoewel men altijd zegt dat een ezel zich geen twee keer aan dezelfde steen stoot. Ik vraag me af wat voor ‘bjìsterie‘ er daar eigenlijk in die Lakense stal zit.

Aids heeft geen copyright

Eén december, Wereld Aids Dag. Als een homoseksuele twenty-something moet ik me nu hoogst waarschijnlijk aangesproken voelen? Of meer zelfs, geviseerd. Want hoe je het ook draait of keert, er heerst ‘condoommoeheid’ in mijn categorieke leefwereld. We hebben losse contacten, neuken erop los, maar vergeten af en toe (bewust of onbewust) onszelf te beschermen. Stomme kloten, haha!

Máár homoseksualiteit is al stevig ingeburgerd in de samenleving. Evenals aids. De wereld ligt er in ieder geval niet meer wakker van. Evenmin de homogemeenschap. Hoe lang is het al geleden dat ik nog een condoom of twee (drie in het beste geval) toegestopt kreeg op een fuif? Blijkbaar is het veilig vrijen al even politiek incorrect geworden als het bashen van het VB. Of toch niet?

Twee nobele Vlaamse politici zetten de strijd verder. De eerste is een nicht, de tweede een bekend vrouwmens dat het niet onder stoelen of banken steekt dat ze wel graag eens met een vrouw (Phara De Aguire, nvdr.) de lakens zou willen delen.

Straf. Heel straf. Zeker als je weet dat globaal gezien in de wereld enkel maar aan aids gestorven wordt. (de imperialistische oorlogszucht van een Amerikaanse idioot niet meegerekend). Serieus. De cijfers van Vlaams minister van Volksgezondheid Inge Vervotte liegen er nochtans niet om: in 2005 steeg het aantal hiv-diagnoses in België met 7,1 procent.

In totaal werden 1702 nieuwe diagnoses vastgesteld, waarvan ruim de helft bij mensen met een andere nationaliteit (genoemd onder de amalgaam ‘de Afrikaanse gemeenschap’). Zij hebben hun besmetting in hoofdzaak in hun land van herkomst opgedaan. Bij de Belgische hiv-besmettingen wordt 2/3 vastgesteld bij homoseksuele mannen. De rest bij heteroseksuelen, blijkbaar kunnen die dát dan toch krijgen.

Serieus nu. Het is duidelijk dat sensibilisering een absolute topprioriteit blijft. Bij alle lagen van de bevolking. En daarvoor kijken we best verder dan de algemene één december. Want zeg nu zelf, eigenlijk zou het elke dag Wereld Aids Dag moeten zijn.

8 oktober 2oo6

De verkiezingskoorts slaat overal toe. Meer dan andere jaren lijkt iedereen het te hebben over potentiële (?) electorale aardverschuivingen. Logisch, de inzet is namelijk niet min: (extreem-)rechtse leeuwen moeten terug aan de ketting!

Hoewel we op 8 oktober bolletjes kleuren voor de provincie- en gemeenteraadsverkiezingen mogen we de impact van deze toch niet onderschatten. Gezien het veelal tussentijdse karakter van de gemeenteraadsverkiezingen worden deze immers gezien als een testmoment voor bovenlokale politieke verhoudingen. Vaak wordt de uitslag van het lokale machtsverwervingsproces, afhankelijk van de resultaten en het standpunt van de actoren, daarbij gezien als een motie van wan- of vertrouwen voor het gevoerde regeringsbeleid*.

Aangezien ik nog steeds gedomicilieerd ben in de velden van West-Vlaanderen moet ik ginder gaan stemmen. Het (mooie) initiatief van Vlaams Parlementslid en Spirit-politicus Jan Roegiers ten spijt: studenten mogen voorlopig (?) nog niet stemmen in hun studentenstad**.

Het politieke veld in mijn geboortedorp Kortemark ziet er als volgt uit: we zitten met een rooms-rode meerderheid en een blauwe oppositie. Acht oktober a.s. moeten we evenwel rekening houden met twee nieuwe spelers: de liberale scheurlijst ‘Samen Sterk’ en het ‘Vlaams Belang’. De aanwezigheid van deze laatste is wellicht het meest opmerkelijk, alhoewel dat relatief is gezien de alom vertegenwoordiging van het VB vandaag de dag.

Uit onderzoek blijkt nl. dat Kortemark de meest ‘Vlaamse’ gemeente is. Problemen met ‘vreemdelingen’ kennen we dus niet, desondanks ziet het Belang voor zichzelf een rol weggelegd als beschermer/hoeder van alles wat Vlaams is of ruikt. Bovendien heeft niemand van de 19 aanwezige niet-Europeanen zich ingeschreven om te gaan stemmen°. Dat het wel nog eens spannend zou kunnen worden behoeft geen verdere uitleg.

Wordt vervolgd…

* REYNAERT, H., STEYVERS, K., De gemeenteraadsverkiezingen als lokaal machtsverweringsproces in Vlaanderen. In: DEVOS, C., GAUS, H., (red.), Schijn of Scharnier? Academia Press, Gent, 2004, pp.30-34.
** VAN HOLEN, G., Laat studenten stemmen in de stad waar ze op kot zitten. In: De Morgen, 30 nov. 2005.
° JUSTAERT, M., Buitenlanders doen voorzekerst geen vlieg kwaad. In: De Morgen, 24 aug. 2006.

Recht van antwoord: de collega(’s) aan het woord

hallo beste collega, tof om zo mensen neer te halen, tfeit dat je je zo afreageert op mensen maakt van jezelf een slecht mens. Doe dan in het vervolg geen vakantiejob meer. Je klaagt dat je de vuile werkjes moest doen, wel je kan niet verwachten dat je als vakantiejob de boekhouding moet doen. En de drukkerij een beschutte werkplaats noemen, vind ik absoluut denegrerend (sic) voor de mensen die er werken. Met zo’n menbtaliteit (sic) ga je allesinds (sic) niet ver graken (sic). Als jij geen respect toont voor anderen en hun werk, dan kun je ook niet verwachten dat je respect van hen zult krijgen. […]

Bovenstaand bericht kreeg ik zaterdagavond in mijn mailbox. Geheel anoniem. Nu kan ik daar eigenlijk twee dingen mee doen. Ofwel gewoon verwijderen en doen alsof er geen vuiltje aan de lucht is, ofwel verschaf ik enige toelichting. Als vredelievend burger en deelgenoot van deze Belgische democratie kies ik voor de laatste optie m.n. toelichting verschaffen.

Het euvel situeert zich bij de posts over mijn vakantiejob (cf. De vloer). Ik haalde er ongegeneerd en vooral zonder enige morele bezwaren mijn collega’s door het slijk. Volledig onterecht zo blijkt. Net zoals die autochauffeur die mij eergisteren een middelvinger toonde omdat ik niet snel genoeg reed. Maar goed, humor is een geval apart. Je zegt dingen om te lachen, niet om mensen belachelijk te maken*.

In ieder geval deed bovenstaand bericht mij serieus nadenken over de vrijheid van meningsuiting (art. 19 GW) ofte “het recht om aan zijn filosofische, godsdienstige, politieke, persoonlijke of ideologische overtuiging uiting te geven in woorden, geschriften of gedragingen”**. Schrijnend vind ik dat, het niet meer luidop mogen denken noch zwart op wit schrijven wat ik denk. Ondanks dat ik niet aanzet tot haat of discriminatie, noch misbruik maak van datzelfde recht.

Iets wat trouwens in strijd is met de vrijheid van drukpers (art. 25 GW). Dit artikel bepaalt dat de censuur nooit kan worden ingevoerd en geen borgstelling kan worden geëist van de schrijvers, uitgevers of drukkers. Tenzij ik zondigde aan “a) een uiting van een strafbare mening, door b) middel van gedrukte en c) bekendgemaakte geschriften”°. Ook dit is niet het geval. Het meedelen van een feit of het verstrekken van een inlichting kan nooit een drukpersmisdrijf zijn.

Zelfs art. 10 van het EVRM (Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens) waarborgt de vrijheid van meningsuiting. Het gaat daarin zelfs nog verder dan de Belgische Grondwet en stelt: “Eenieder heeft recht op vrijheid van meningsuiting. Dit recht omvat de vrijheid een mening te koesteren en de vrijheid om inlichtingen of denkbeelden te ontvangen of door te geven, zonder inmening van overhidswege en ongeacht de grenzen. […] De vrijheid van expressie en informatie vormt een fundamentele pijler voor een democratische rechtsstaat. Deze vrijheid houdt, volgens de Straatburgse instanties, ook in dat er plaats moet zijn voor inlichtingen en denkbeelden die ergeren, shockeren of verwarring kunnen zaaien; zonder botsing van ideeën is er geen pluralisme, verdraagzaamheid en openheid van geest.”°°

Tot hier de juridische zijde van mijn betoog. Moreel gezien ben ik hoogstwaarschijnlijk wél over de schreef gegaan. Al valt zelfs daar nog serieus over te discussiëren. Los van alles bied ik wél mijn oprechte excuses aan. Aan iedereen die ik gekwetst heb met mijn neergeschreven gedachten, aan iedereen die zich aangesproken voelde, aan iedereen die meeheult tégen de vrijheid van drukpers/vrije meningsuiting/vrijheid van gedachten, aan Bert Anciaux, én aan de burgemeester van mijn geboortedorp omdat ik zijn dorp in mijn vorige post een ‘klotehol’ heb genoemd. De priester kan echter mijn kloten kussen.

De slotsom van dit alles is dat de teneur van de opendebatcultuur met zich meebrengt dat iedereen op de tippen van zijn lange tenen leeft. Gesnoerde monden, dat is blijkbaar wat we nodig hebben. Lang leve de situaties van voor 1830, off with those heads! Als dit een goede voorspeller is van wat er in de toekomst -laat ons beginnen met 8 oktober 2006- nog moet komen, dan hou ik vanaf nu mijn hart vast.

*RENSON, I., Grenzen aan de vrije meningsuiting: een interview met Etienne Vermeersch. In: De Tijd, 8 jan. 2005.
**VANDE LANOTTE, J., GOEDERTIER, G., Overzicht Publiekrecht. Brugge, Die Keure, 2003, p.489.
°VANDE LANOTTE, J., GOEDERTIER, G., idem, 2003, p.499.
°° VANDE LANOTTE, J., GOEDERTIER, G., idem, 2003, pp.502-504

Vakantiebrief aan Anciaux

Liefste Bertje

Met mij gaat alles prima en ik hoop dat ook met jou alles goed gaat. Ik las vandaag in Het Nieuwsblad dat je, nu ook op de speelplaats in de Wetstraat de vakantie is aangebroken, op reis gaat naar Kreta. Nu moet je weten dat ikzelf nog nooit op Kreta ben geweest. Evenmin heb ik de Gedroomde Tijd van Riccarelli gelezen. Ik wens je alvast een fijne reis toe, al had ik graag eerst het volgende euvel uit de wereld geholpen vooraleer je het vliegtuig neemt.

Ik las in de Morgen dat je ervan droomt om de luchthaven in Zaventem om te bouwen tot een sportsite. Zo zou je immers twee vliegen in een klap slaan: én de lawaaihinder rond Zaventem zou verdwijnen, én de gigantische sportsite zou ervoor kunnen zorgen dat Brussel de Olympische Spelen in 2024 binnenhaalt. Ik ben in elk geval al heel tevreden dat je je dromen wat realistischer formuleert dan Bart Somers, maar laat ons nu niet té hard van stapel lopen.

Zonder op de man te willen spelen –geef toe: de verhuis zou ook voor jou persoonlijk geen zo’n slechte zaak zijn– heb ik toch enkele vragen waarop ook jij mij (hoogstwaarschijnlijk) het antwoord schuldig zal moeten blijven:

1. Hoe verkoop je, na uitbundig en met veel gevolg de Vlaamse Feestdag gevierd te hebben een potentiële verhuis van de luchthaven van Zaventem (nota bene in Vlaanderen gelegen, jawel) naar Chièvres (dat, moest je het nog niet weten, in –jaja– Wallonië ligt)? Ik breng de economische gevolgen van een desbetreffende verhuis hier zelfs bewust nog niet in kaart.

2. Ik twijfel er niet aan dat het sportgebeuren en de levenskwaliteit tout court voor de omwonenden fors zal verbeteren. Misschien is dat ook wel een beetje nodig na al die slapeloze nachten en –hoe ironisch– het nachtelijke, eindeloze gepalaver van diezelfde mensen in bewonersgroepen om toch maar hun claim voor betere nachtrust te kunnen hard maken. Maar goed, ik wijk af. Je zou dus serieus willen investeren, positief discrimineren, als teken van bereidwilligheid zeg maar t.a.v. de benadeelden. Op zich is met barmhartigheid niets verkeerd hoor, al is de groep begunstigden hier wel érg klein tegenover van het investeringsbedrag.

3. Ten slotte zit je nog met onze absurde Belgische grondwet en de federale impasse waarin verschillende dossiers terechtkomen. Eerlijk: hoe kan je nu een dossier oplossen als een gewestelijke maatregel (bv. geluidsnormen) de mogelijkheid biedt om een federale spelregel (bv. spreidingsplan) buitenspel te zetten?

Ik hoop alvast dat je na het inchecken, tijdens het wachten in de terminal toch eventjes de tijd neemt om rustig naar buiten te turen en tot het besef komt dat ambitieuze plannen één iets zijn, maar de verwezenlijking (én implicaties ervan) iets totaal anders zijn. Desalniettemin wens ik je een vertrek zonder al te veel vertraging (doch: voorlopig nog even vanuit Zaventem), een behouden vlucht en last but not least een aangename en ontspannende reis toe.

Groetjes.