Teen Angst

“Airs and social graces, elocution so divine. I’ll stick to my needle and my favourite waste of time, both spineless and sublime.” – Met deze woorden vatte Brian Molko (Placebo) destijds een deel van de toenmalige jeugdcultuur samen. Een ander deel wordt visueel samengevat door Gregg Araki met zijn ‘Totally Fucked Up’ (Six gay teens in search of an answer).

 

Over de film zelf valt tegelijk enorm veel en weinig te schrijven. (The Story of ‘Totally Fucked Up’ is very slight, pretty much the ups and downs of two couples and the redemption of a slut; zes tieners die verhalen over hun visie omtrent seks, bindings(angst), AIDS, liefde en dood). Maar vooral niet in woorden te vatten.

 

Elementarteilchen

Der Mensch, über den wir hier sprechen, wird sich ohne Sexualität fortplanzen – und alle damit zusammenhängende Konflikte werden verschwinden.

Gisteren ben ik in de Studio Skoop naar de verfilming gaan kijken van Michel Houellebecq’s ’schandaalroman’ Elementaire Deeltjes. Het boek heb ik niet gelezen, vandaar dat ik het in wat volgt enkel en alleen over de film zal hebben. Een Duitse productie (Oskar Roehler), met Moritz Bleibtreu (oa. Lola Rennt, Das Experiment) en Franka Potente (oa. Lola Rennt, The Bourne Identity/Supremacy) in de hoofdrol.

Het verhaal draait om de twee broers Michael en Bruno. Michael is een aseksuele celbioloog, Bruno een aan seks verslaafde leraar. Elk op hun manier beleven ze een onrustig bestaan. Doorheen de film worden we geconfronteerd met de personages en hun onverzadigbare driften. De getalenteerde wetenschapper Michael streeft ernaar het onbegrijpbare te begrijpen, terwijl Bruno zijn drang naar seks probeert te stillen.

Het egocentrische patroon van hun levensstijl wordt echter doorbroken wanneer Michael opnieuw zijn jeugdliefde ontmoet, en Bruno verliefd wordt op de vrouw van zijn leven. Hoewel beide broers met een tegenslag geconfronteerd worden: bij de vriendin van Michael wordt de baarmoeder verwijderd, terwijl de vriendin van Bruno tot aan haar middel verlamd raakt; lijkt het wegvallen van het seksuele aspect toch gemoedsrust te verschaffen. Of toch net weer niet … . Hoe de prent eindigt ga ik hier niet volledig verklappen. Jullie moeten het maar zelf zien uit te vissen.

Een algemeen oordeel vellen over de film is moeilijk. Globaal gezien is de prent redelijk donker en zwartgallig: het aanvaarden van het ‘leven’ ook al maakt dat laatste niet bepaald gelukkig door de gemaakte keuze’s (predestinatie in een zekere zin), de idee van vroeg of laat kom je toch alleen te staan no matter what, no matter how, etc. In die zin wordt er niet bepaald een optimistische kijk op het leven meegegeven, maar van dergelijke films hou ik wel. Een aanrader!

Christian, Raymond, Antoine, Zachary en Yvan

Je hebt wel zin om een filmpje mee te pikken, maar je wil geen geslurp van frisdrank noch gekraak van chips of popcorn in Dolby Surround. Daarenboven heb je niet veel zin om een eind te fietsen. Geen nood: je bent in Gent en de oplossing ligt voor de hand: de Sphinx.

Gisteren was het de beurt aan C.R.A.Z.Y. van Jean-Marie Vallée. Overigens volledig op aanraden van –euh– veel vrienden. Het verhaal, wel veel verhaal is er eigenlijk niet, begint met de geboorte van Zac. De vierde in een rij van zonen, ware het niet dat moeder Beaulieu reeds drie miskramen gehad heeft. Een korte rekensom: de zevende van zeven. In wat volgt worden we vnl. meegesleept in Zac’s (ik-heb-speciale-gaven) leven. Van peuter tot kleuter, van puber tot jongvolwassene. Elke levensfase vergezeld van de nodige confrontatie en drang naar zelfaffirmatie mét speciale aandacht voor muziek en levenswijze tijdens de periode 1960-1980.

Daar wrong het schoentje bij mij. De prent speelt zich geheel voor mijn tijd af waardoor het me dus eigenlijk aan achtergrond ontbrak om de film echt naar waarde te schatten. Voor de rest wel herkenbaar: van vader’s lievelingetje tot vader’s niemendalletje, wilde jaren en nog wildere streken, enz.

Toch bleef ik wat op mijn honger zitten. Overigens hetzelfde gevoel als Brokeback Mountain. Veel fuzz’n’buzz rond de prent, maar uiteindelijk toch niet voldoende boeiend om mijn filmhonger te stillen. Achja.