“Life, liberty and the pursuit of hapiness”

Soms stel je jezelf vragen. Kritische vragen, zoals dat toch af en toe -jawel- van een pol&soc-student verwacht wordt. Ik wil al sinds lange tijd iets neerschrijven over de nakende presidentsverkiezingen in de VS. Twee dingen. Eén: hoewel de verkiezingsmolen in de VS al geruime tijd op volle toeren draait, blijft het wachten op een spill-over naar EU of zelfs Belgische televisiestations. Twee: ondanks het gebrek aan zekerheden staat het toch vast dat de Texaanse cowboy het Witte Huis voorgoed gedag mag zijn.

Het is veel te vroeg voor voorbeschouwingen, maar er zijn toch al enkele trends merkbaar. Aan democratische zijde bijvoorbeeld doet Hillary Clinton een gooi naar het presidentschap. Naambekendheid, integer, maar nogal dubbelzinnig inzake Irak-standpunten. Ze wordt in de flanken (?) bijgestaan door Barack Ombama. Rising star, groot talent, maar heeft ondanks zijn witte inborst zijn huidskleur tegen. Tenslotte is er ook nog John Edwards. Man met voeling bij het volk en een terminale vrouw. Ondanks zijn Pfaffeske stijl, blijft de vraag of de Amerikanen wel een president zonder een evt. first lady willen zien.

Aan republikeinse zijde zitten we met Rudolph Giuliani. Beter bekend als de 9/11-burgemeester van New York. In tegenstelling tot andere republikeinen minder pragmatisch en zelfs ethisch voortuitstrevend op bepaalde zaken. Afwachten in welke mate hij zijn koers zal wijzigen in rechtse zin naarmate de presidentsverkiezingen vorderen. Een andere kandidaat is Mitt Romney. Redelijk liberaal maar ontkent in alle talen zijn ‘linksere’ koers. Tenslotte John McKain. Redelijk hard en verzuurde oorlogsheld. Bovendien ook niet meer van de jongste. Voer in 2000, toen hij meedingde tégen Bush, een redelijk progressieve koers maar schijnt er zich niets meer van te herinneren.

Resten er enkel nog wat trivia, nl. de State of the Union van 2004; een tussentijdse balans van de eerste vier jaar Bush. In cijfers gaat dat als volgt: 501 gesneuvelde VS-soldaten sinds maart 2003, 0 was het aantal doodskisten van Amerikaanse gesneuvelden die bij hun terugkeer naar de VS gefotografeerd mochten worden, 0 was het aantal begrafenissen of herdenkingsplechtigheden voor gesneuvelde soldaten dat Bush bijwoonde, 10.000 was de schatting van het aantal gedode Iraakse burgers. 10.000.000 was het aantal mensen dat wereldwijd tegen de invasie van Irak betoogde, 127.000.000.000 was het overschot op de begroting toen Bush in 2001 president werd, 374.000.000.000 was het tekort op de VS-begroting in 2003, 43.600.000 was het aantal Amerikanen zonder ziekteverzekering, 9.000.000 was het aantal werklozen in september 2003.

Er is geen reden te denken dat het tij gekeerd is sinds 2004.

“Als ik president van de VS was, zou ik de terroristische aanslagen op Amerika in een paar dagen kunnen stoppen. Voorgoed. Ik zou me eerst verontschuldigen bij alle weduwen en wezen, de gemartelden en verarmden, en al die vele miljoenen andere slachtoffers van het Amerikaans imperialisme. [...] Ik zou vervolgens het militaire budget met ministens negentig procent verlagen en die bezuininging gebruiken voor herstelbetalingen aan de slachtoffers. Er zou meer dan genoeg geld zijn. Het militaire budget van één jaar, 330 miljard dollar, staat gelijk aan ruim 18.000 dollar per uur, voor elk uur sinds de geboorte van Jezus Christus. Dat is wat ik zou doen tijdens mijn eerste drie dagen in het Witte Huis. Op de vierde dag zou ik vermoord worden” – William Blum

Verkiezingen ‘07

Soms weet ik wel degelijk waarom ik er destijds voor gekozen heb om – later, als ik groot ben – politicoloog te worden/te zijn. Neem nu bijvoorbeeld de politieke actua van de laatste dagen onder de loep:

“Als ik maar 26 procent haal en ik slaag er niet in om 400.000 à 500.000 voorkeurstemmen te verzamelen, dan neem ik mijn verantwoordelijkheid en doe ik mijn mandaat uit als minister-president”. Dat zegt Vlaams minister-president Yves Leterme in een interview met Luk Alloo.” (c) vrtnieuws.net

Hoe is dat nu in godsnaam mogelijk dat een tsjeef met een dergelijke uitspraak wegkomt, onder het toeziend oog van de media? Straffe uitspraken. Eerst benevelde (letterlijk!) Leterme zijn kandidaatschap voor de Senaat, en nu zegt hij ‘terug te keren’ naar het Vlaamse niveau moesten de electorale resultaten tegenvallen. Opportunisme? Kiezersbedrog? Geitjes horen in ieder geval thuis op een boerderij.

De MR stapt toch uit de meerderheid in Charleroi. De Franstalige liberalen doen dat door “het gebrek aan loyauteit bij coalitiepartner PS”. (c) vrtnieuws.net

Wreed wijs van de MR om zo net voor de verkiezingen de PS een tour te lappen. 2006 was een redelijk scandaleus jaar voor de PS en Charleroi blijft precies een oud zeer. Ik vraag me af hoe hard Reynders nu zit te lachen; en Elio naar een passend -donkerrood- strikje zit te zoeken.

Ik denk dat het nu al duidelijk is dat er geen strijd der titanen aan zit te komen. En eigenlijk is dat wel een beetje jammer zo.