Verkiezingen ‘07

Soms weet ik wel degelijk waarom ik er destijds voor gekozen heb om – later, als ik groot ben – politicoloog te worden/te zijn. Neem nu bijvoorbeeld de politieke actua van de laatste dagen onder de loep:

“Als ik maar 26 procent haal en ik slaag er niet in om 400.000 à 500.000 voorkeurstemmen te verzamelen, dan neem ik mijn verantwoordelijkheid en doe ik mijn mandaat uit als minister-president”. Dat zegt Vlaams minister-president Yves Leterme in een interview met Luk Alloo.” (c) vrtnieuws.net

Hoe is dat nu in godsnaam mogelijk dat een tsjeef met een dergelijke uitspraak wegkomt, onder het toeziend oog van de media? Straffe uitspraken. Eerst benevelde (letterlijk!) Leterme zijn kandidaatschap voor de Senaat, en nu zegt hij ‘terug te keren’ naar het Vlaamse niveau moesten de electorale resultaten tegenvallen. Opportunisme? Kiezersbedrog? Geitjes horen in ieder geval thuis op een boerderij.

De MR stapt toch uit de meerderheid in Charleroi. De Franstalige liberalen doen dat door “het gebrek aan loyauteit bij coalitiepartner PS”. (c) vrtnieuws.net

Wreed wijs van de MR om zo net voor de verkiezingen de PS een tour te lappen. 2006 was een redelijk scandaleus jaar voor de PS en Charleroi blijft precies een oud zeer. Ik vraag me af hoe hard Reynders nu zit te lachen; en Elio naar een passend -donkerrood- strikje zit te zoeken.

Ik denk dat het nu al duidelijk is dat er geen strijd der titanen aan zit te komen. En eigenlijk is dat wel een beetje jammer zo.

The good times are killing me

Spass war nur Spass. Het was naar mijn eigen bescheiden mening zelfs veel beter dan de vorige keer. En dat smaakt naar meer (wat een eindrijmen trouwens). Helaas niet super lang kunnen blijven wegens blok, schuldgevoelens omtrent de blok, enz.

Bon. Back to reality.
Kei vanalles jong.

Pssst! Noch zweimal schlafen…

… und dann machen wir Spaß

Sonntag 27. Mai 2007
Sioux – Gent / 5 EUR
DJs Frau Genau & Lori Glory UND die Bitchy Butch Boys!
Sioux: Platteberg 8

Black Cadillacs

Gisteren had ik het er, samen met Contraddictive, nog over. En wanneer je er even blijft bij stilstaan, dan heeft het nummer wel een zekere praktische draagkracht. Mais bon. Gewoon maar om te zeggen: het is bijna zover. Siked!

And it’s true we named our children
After towns that we’ve never been to.
And it’s true that the clouds just hung around
Like black Cadillacs outside a funeral.

And we were done, done, done
With all the fuck, fuck, fuckin’ around.
You were so true to yourself.
You were true to no one else.
Well I should put you in the ground.

I’ve got the time, I got the hours,
I got the days, I got the weeks.
I could say to myself
I’ve got the words but I can’t speak.
Well I was done, done, done
With all the circ, circ, circlin’ round.

I didn’t die and I ain’t complainin’.
I ain’t blamin’ you.
I didn’t know that the words you said to me
Meant more to me than they ever could you.
I didn’t lie and I ain’t sayin’
I told the whole truth.
I didn’t know that this game we were playin’
Even had a set of rules.

We named our children after towns
That we’ve never been to.
And it’s true that the clouds just hunger around
Like black Cadillacs outside a funeral.
And we were laughing at the stars
While our feet clung tight to the ground.
So pleased with ourselves
For using so many verbs and nouns.

But we were all still just dumb, dumb, dumber
Than the dirt, dirt, dirt on the ground.
Well wings on flames, kings with no names,
Well this place just ain’t got right air right now.
You were so all over town but still so Crayola brown.
Well you should run ’round yourself right now.
And we were done, done, done
With all the fuck, fuck, fuckin’ around.
Circlin’ round.

I lost control

Morgen. Morgen moet ik mijn bachelorpaper verdedigen. Op zich zou dat niet veel problemen mogen geven, ik heb dat ding immers zelfs in mekaar gebokst, maar om de een of andere reden ben ik nerveus as hell. Nu al. :-/.

Overigens hou ik me bezig met sporten en blokken. Dat eerste gaat al beter dan dat laatste. Maar dat laatste is Politieke Economie en economie heeft mij nooit gelegen. Eigenlijk werkt het zelfs een beetje demotiverend. Nu al.

EDIT: net bericht gekregen dat ze redelijk ‘kritisch’ zijn op de verdediging. Auwtch. Net op het moment dat mijn zelfzekerheid mij parten speelt.

Teen Angst

“Airs and social graces, elocution so divine. I’ll stick to my needle and my favourite waste of time, both spineless and sublime.” – Met deze woorden vatte Brian Molko (Placebo) destijds een deel van de toenmalige jeugdcultuur samen. Een ander deel wordt visueel samengevat door Gregg Araki met zijn ‘Totally Fucked Up’ (Six gay teens in search of an answer).

 

Over de film zelf valt tegelijk enorm veel en weinig te schrijven. (The Story of ‘Totally Fucked Up’ is very slight, pretty much the ups and downs of two couples and the redemption of a slut; zes tieners die verhalen over hun visie omtrent seks, bindings(angst), AIDS, liefde en dood). Maar vooral niet in woorden te vatten.

 

SPQR

Senatus populusque Romanus – de Senaat en het Volk van Rome. De schriftelijke neerslag van een vijfdaagse tocht naar de toenmalige Romeinse Republiek. Een verhaal over openbare gebouwen, triomfbogen, legioenstandaarden, dikke konten en hete priesters.

Wie Rome zegt, zegt onvermijdelijk Vaticaanstad. Maar eigenlijk is het Vaticaan een onafhankelijke staat (de kleinste ter wereld, for the record) waar de grootste religie van de wereld gehuisvest is. Het staatshoofd, en tevens de religieuze leider, is de Paus. Wie aan Vaticaanstad denkt, denkt onvermijdelijk aan het Sint-Pietersplein en de Sint-Pietersbasiliek. En wie mij een beetje kent voegt aan dat rijtje ook nog eens godslastering aan toe. Je zou voor minder. Het Sint-Pietersplein bijvoorbeeld, in het dagelijks leven een stuk minder imposant dan op televisie, loopt vol hete priesters. Hete priesters die commercieel uitgebuit worden. De een in een reclamespotje, de andere op een kalender. “Touched by The Hand of God” (cf. New Order). Het zal een redelijk vieze hand geweest zijn, want – eerlijk waar – die gigantische basiliek smeekt om allerhande onkuise activiteiten. Fellatio! Op uw knietjes dan nog wel.

Gelukkig zijn er ook nog andere monumentale bezienswaardigheden; voor als de knieën het laten afweten, weet je wel. Een van die hotspots is het Colosseum (Amphitheatrum Flavium, voor de die-hards onder ons). Destijds werd het amfitheater vooral gebruikt om spelen in te houden. De ene keer werd er met (wilde) dieren gespeeld; de andere keer met vrouwen (in het gedaante van wilde dierenvechters, what’s in a name?). Daarnaast werden er ook zeeslagen, de zgn. ‘naumachiae’, georganiseerd. Al bestaan er daaromtrent nog grote onduidelijkheden. Vlak naast het Colosseum ligt het Forum Romanum, het oude centrum van Rome. Tijdens de gloriedagen van het Romeinse Rijk fungeerde dit forum, gelegen tussen het Capitool, de Palatijn en de Esquilijn, als religieus en commercieel centrum van de stad. Tegenwoordig vinden we er vooral toeristen.

Het schijnt ook wijs te zijn om ’s nachts in het oude centrum van Rome rond te slenteren. Wij opteerden er echter voor om die dag het Italiaanse nachtleven in te duiken. Immers: onze maître d’hôtel wist ons te vertellen bij aankomst dat alle clubs in en rond Testaccio gecentreerd liggen. Bij aankomst bleek dat ‘alle clubs’ een serieuze overdrijving was, maar goed. Die avond speelde het Franse duo Justice er. Toch bleek de rechtvaardigheid maar van een kant te komen. Uitgaan in Rome is blijkbaar duur. Voor een stuk valt dat nog goed te praten als je in een club vol heet volk zou terechtkomen. Maar zelfs dat is geen evidentie. Dikke konten en drugged-out mensen. Gelukkig plantte Justice er een dijk van een set neer. “Because we… are… your friends.”

Ondertussen bleek dat niet alleen ons geld was gaan vliegen, maar ook onze reis. Tijd voor nog wat hotspots in het noord-westen dus. Te beginnen met Piazza del Popolo, letterlijk het plein van het volk. We vinden er een Egyptische obelisk, oorspronkelijk op de spina in het Circus Maximus, en de tweelingskerkjes Santa Maria in Montesanto en Santa Maria dei Miracoli. Onze tocht zette zich via de Spaanse Trappen (~ Piazza di Spagna) met de Fontana della Barcaccia (de fontein van de lelijke boot) verder naar de Piazza Navona. Dit plein ligt in een van de oudste buurten van Rome en het Pantheon (° 1e eeuw BC) staat vlakbij. Een van de fonteinen op dit plein is trouwens in ‘Het Bernini Mysterie’ van Dan Brown een heidens symbool dat uitmaakt van het geheime ‘pad der verlichting’ van de Illuminati. De dag zou worden afgesloten met de Trevifontein, bekend omwille van de gigantische afmetingen en de vele bijgelovigen die er met gesloten ogen “Arrivederci Roma” uitroepen en terwijl twee muntjes over de linkerschouder in de fontein gooien. Kortom: de place to be na een geldverslindende nacht, terwijl het besef daagt dat aan alle goeie dingen een einde komt.

Foto’s via Flickr.

Off…

… en we vertrekken naar Rome op melancholische deuntjes. Speciaal voor de thuisblijvers Pony Up! met The Best Offence (luister/lyrics).

Bye.

Groezrock: review

Groezrock anno 2007. Op drie, vier jaar tijd is veel veranderd. Tekenend was de conclusie dat zelfs de kleinere spelers gedwongen worden een marktpositie in te nemen. Dit uitte zich niet alleen in de (opstelling van de) affiche, maar ook in de prijzen. Het is toch schrijnend hoe je, op een paar jaar tijd, bij dergelijke evenementen je portefeuille voelt leeglopen in je achterzak. Dank u Klier Channel.

Maar goed. Het weze duidelijk dat hier de vergelijking met vorige jaren stopt. Want geen enkele Groezrock is dezelfde. De editie van dit jaar staat in ieder geval in het geheugen gegrift als hitte, stof en Jägermeister. In willekeurige volgorde.

Muzikaal waren er bitterweinig verrassingen. Mijn voorspellingen werden grotendeels waarheid, en wat ik durven hopen had kwam van tijd tot tijd ook wel uit. Maar wat ik toch kwijt wil is het volgende:

• Death Before Disco: de band die ik ‘groot’ zag worden. Van het repetitiekot in het OHK, naar headliner op verschillende Indonesische festivals. Een van de weinige Belgische bands die grenzen blijft verleggen. Een plaats op Groezrock, het grootste punk- en hardcorefestival van de Benelux nota bene, was dan ook meer dan volledig terecht.

• The Bronx: ook wel the Bronxxx uit Los Angeles. Maakten de ‘heart attack american’ voor een keertje wat meer Europees. “Mullepâté” zoals we in West-Vlaanderen wel eens zouden durven stellen. Traditioneel sprong de zanger opnieuw in het drumstel. In tegenstelling tot hun vorige passage was het dit keer wel in adamskostuum.

• Sparta: ex-At The Drive-In. Wat moet er nog meer gezegd worden? Niets. Buiten misschien dat de band om 19h30 de hele affiche naar huis speelde met enerzijds een erg charismatische frontman, en anderzijds een setlist om U tegen te zeggen. Ik voorspel dat we ze deze zomer op Pukkelpop (hoewel een zaalshow nog fijner zou zijn) terug zien.

• Jimmy Eat World: nostalgie. Maar echt he. Speelden praktisch volledig het Bleed American schijfje. Hier en daar een nieuw(er) nummer, en een handjevol oudere nummers. Mooi in zijn eenvoud.

• Lost Prophets: G.A.Y. én slecht. Hoe dat die mannen als headliner geprogrammeerd konden worden, ik snap het nog steeds niet. Nooit wil ik deze band nog terugzien, tenzij ze enkel nummers spelen van op de eerste cd.

Verder:

Rise Against stelt nooit teleur, the Ataris ontgoochelde in tegenstelling tot Strung Out, de horrorgaymetal van Aiden werkte toch een beetje aanstekelijk, Ignite doet het nog steeds, evenals Hate-“let the blood spill”-breed, Mad Caddies bouwen altijd een feestje, …

Bovendien nog een aantal ‘vrienden van de hardcore en punk’ teruggezien die ik al in jaaaaren niet meer gezien heb en waarmee het nog een keer aangenaam praten was.