I predict a riot

Ik hem zoiet van: ” ‘t is weer van dattum”

(near) the End

We zijn terug. Of beter: ik ben terug. Die ‘we’ is een wetenschappelijk overblijfseltje van het ‘thesissen’. Maar goed. Morgen wordt er ingediend. En terecht, luidt dat dan. Ik had gehoopt op een Trouble-feestje om dat allemaal wat te vieren, maar blijkbaar waren er ginder onvoorziene omstandigheden. Oh well.

 

Tomorrow I’ll Be You

since i replaced the ‘i’ in live with an ‘o’,
i can’t remember who you are…

i’m calling from your house, in your room, in your name, lying in your bed, following your dreams. i listen to your voice get caught in my throat as i sing: “this is just a dream”. 

Bachelorpaper gezaag

Ondertussen zijn we (serieus) aan het coderen voor mijn bachelorpaper. Blijkt dat dat onding over twee weken ingediend moet worden. Niet dat ik dat nu pas te weten ben gekomen ofzo, maar de doorsnee student schiet wel eens laat in gang. Je kent dat wel. In ieder geval heb ik net 1/4 van alle data gecodeerd. Wat eigenlijk zoveel wil zeggen als voor 1/4 fancy grafiekjes uit die SPSS-machine toveren. Austin Powers says: Groovy!

Voor iedereen die geen clue heeft waarover ik het nu eigenlijk heb, heb ik hieronder een stukje tekst uit mijn paper neergepend. De eerste onnozelaar die met dat stuk tekst durft te gaan lopen zonder auteursvermelding kan ik een gruwelijke dood beloven.

“In dit tweede deel trachten we de (mogelijke) dominante invloed van de media in kaart te brengen. Van Aelst is van mening dat politieke partijen geëmigreerd zijn naar de staat, en bovendien één zijn met het beleid. De vrijgekomen ruimte tussen bevolking en politiek wordt volgens hem steeds uitdrukkelijker door de media ingevuld (Van Aelst, 2004:71). De cruciale vraag in dit proces van geven en nemen is dan ook de vraag naar wie de bovenhand neemt. Er wordt immers vaak (terecht?) gesproken over de media als vierde macht. De beste manier om de invloed van de media na te gaan op het politieke proces (en vice versa) is het agendasetting onderzoek. We gaan kort in op de theorie van agendasetting. Dit theoretisch inzicht zal van pas komen wanneer we in het tweede deel van dit hoofdstuk de stap zullen maken van theorie naar empirie.”

En nu ga ik slapen.

You!

Yeah and every summer’s sun I want again
And every winter’s moon I want the same
My happiest day and my happiest night
Always next to you…
And held deep inside…
Keeps me alive

Los Niños

Ik verwacht: veel volk, goeie muziek, en veel drank.
Ik voorspel: een kater. See you all there.

Hints

Een veel te lange nacht met veel te weinig slaap. Maar het gezelschap was aangenaam en de episodes van de Simpsons, voor een keer geen VT4-herhaling, redelijk leuk. Hoewel ik schijnbaar zorgenloos in slaap was gevallen, stond ik vol vragen op.

Behoeftevol was ik die morgen op zoek naar een goed of lief woord. Een schouderklopje. Of gewoon een teken. Zo eentje dat aangeeft dat ik goed bezig ben.

Maar die ochtend kwam er werkelijk niets. Ik stond op en liep naar mijn wasbak. In de spiegel zag ik een ongeschoren twintiger. Moe en zijn -ondertussen veel te lange- haren in de war. Zoekend naar een antwoord op een vraag die hij zich niet eens meer scheen te herinneren, maar geduldig wachtend op wat komen zou. Geduldig wachtend. Tegelijk op het alles. Tegelijk op het niets.

~~~

“While the crowd is waiting for the final kiss
The one which allows them to sleep well
We’ll walk along our own path
The one which will lead us to our own bliss
But we need hints before we get tired
We need speed before we lose pace
We need a hint to know we’re on the right track”

Anagram this!

Wie van een anagram meer of minder houdt, moet hier eens klikken. Wat je doet is een naam ingeven, de site doet de rest wel. Een aanrader als je eventjes vijftig minuten van je tijd wil verspillen om je daarna niet te hoeven zeggen dat je werkelijk wéér niets gedaan hebt.

Enkele voorbeeldjes
* contraddictive -> a convicted dirt
* haute surveillance -> au naturel vehicles
* dykes&thecity -> the sticky end day
* tueesadorable -> about released
* justin timberlake -> i’m a jerk, but listen

Oké. En nu ga ik me werkelijk écht nuttig bezighouden.

Mr. Beast

We zijn allemaal het slachtoffer van onze adaptieve preferenties. In filosofische kringen durven ze in dat verband wel eens spreken over mensen die hun preferenties aanpassen aan de omstandigheden. Je weet wel: het gras is altijd groener aan de andere kant. Surprise!

Welnu gaat dat bij mij eigenlijk gepaard met een vergroting van het inconsistent gedrag. In (Flair-)psychologische kringen zou dat heten dat je in situatie x naar een gewoonte y handelt, ondanks dat je eigenlijk naar een gewoonte y’ zou moeten handelen omdat je beseft dat y’ het beste is (of in ieder geval toch rationeler dan y). Er bestaan daar overigens psychodynamische therapieën voor. Naar’t schijnt. Niet voor het ‘moe(s)t…’ deel, maar wel voor het ‘inconsistent’ deel.

Mais bon. Wat doet een mens daaraan natuurlijk? Je kunt er volledig niet meer voor gaan en breken met wat gebroken is. Of je kunt ermee doorgaan en lijmen dat wat gebroken is. Hoewel dat op het eerste zicht eigenlijk een morele patstelling is. In de eerste situatie zouden, wiskundig gezien, de twee breuken nadien opnieuw een geheel vormen. In de tweede situatie zou je achterblijven met een anderhalve breuk. Waarmee je dan uiteindelijk ook opnieuw aanbelandt bij die morele patstelling van eerder: you choose, you lose. Voor de slechte verstaanders: kiezen is verliezen.

Maar dat is het probleem niet. Het probleem situeert zich binnen de tijdspanne. Het moment waarop. De eruptie van de vulkaan. Het kookpunt van je lichaamssoppen. Het lef om een breuk te slaan in de dijk, zonder daarbij al te veel water terug naar zee te moeten dragen. Zonder te moeten dweilen met de kraan open.

Dáár is revolutie voor nodig. Revolutie in de vorm van een sterke psyche (op zijn Grieks). Een kluwen van zowel externe als interne factoren. Maar zolang die gemoedstoestand niet bereikt is blijven we leven. Hoewel we schijnbaar niet leven, maar gewoon de tijd doden.

Ne porvivajo. Nur mortigi tempo.

Sickness

Het is lang geleden dat ik nog zó mottig geweest ben van een verkoudheid. Wat meteen ook de reden is waarom het hier erg stil is. De laatste drie dagen mijn tijd gespendeerd in bed. Grootste wapenfeiten waren opstaan om a) naar de wc te gaan, b) te douchen, c) terug in bed kruipen en hevig te zweten, d) nogmaals te douchen. Ik krijg zelfs geen (deftige) hap door mijn keel.

Boe-hoe.

En dan te zeggen dat George Clooney een schone vierentwintigjarige wil ‘adopteren’. Hij zou beter deze miserabele 21-jarige adopteren en verzorgen. Zware investeringen zou hij meubelgewijs in ieder geval niet moeten doen, want ‘k zou ik wel naast hem in zijn bedde kruipen. En medicamentjes kunnen er in vergelijking met Bottox wel af waarschijnlijk. So hit me up, George!