Modest Mouse

 

Contraddictive raadde mij maandag Modest Mouse aan. Nu moet je weten dat het de tweede keer is dat hij dat eigenlijk doet, maar ik heb ooit eens zijn tip genegeerd wegens een nogal kut (understatement) nummer gehoord te hebben op Duyster. Enfin..

Ik trok in ieder geval de meest legale internetregisters open. Uiteindelijk eindigde mijn zoektocht via minder geinstitutionaliseerde (en legale) kanalen. ‘Hard law’, weetjewel. Maar goed, uiteindelijk toch mijn handen kunnen leggen op hun meesterwerkje (dixit Contraddictive) van 2000: The Moon and Antarctica. Ondertussen ook digitaal geremasterd.

Om ineens met de deur in huis te vallen: het is inderdaad wel een heel fijne schijf. Het valt trouwens op dat het allemaal wel wat ruwer uitvalt en veel minder clean is dan ik oorspronkelijk had (durven) verwacht(en). Ik ben er nog steeds niet uit met wat ik het best zou kunnen vergelijken, maar ‘t is emo zoals emo moet zijn. Simpel, maar donker en koud. Kortom: jawdroppin’. En daarmee heb ik veel, zoniet alles gezegd.

Favorietjes na een paar luisterbeurten: ‘I Came as a Rat’, ‘Alone Down There’, ‘Perfect Disguise’, ‘Lives’, … in willekeurige volgorde.

Stok

Ik heb weer een stok vast. Dankzij Frederick dit keer. Eerlijkheidshalve ging ik het ditmaal skippen wegens een tijdje geleden getikt te zijn door Kim, op een gelijkaardig onderwerp. Anderzijds zijn jullie waarschijnlijk allemaal wel geïnteresseerd in nog een paar ‘geheimpjes’. Kwestie van het blackmail potential nóg wat te verhogen.

1. Ik ben een kwajongen, althans de laatste jaren. Ter illustratie: onlangs zette ik de fietsbanden van een onbekende plat omdat de eigenaar van de fiets mijn fiets had klemgezet. Nobody touches the bicycle, yo! Een paar jaar terug heb ik op (een warme) Werchterdag ook eens iemands tent met fruitsap gezegend. Die gasten waren niet toevallig van Antwerpen en -naar mijn eigen mening- ‘neig’ ambetant. Overigens heb ik het ook altijd leuk gevonden om te taggen op stadseigendom. Alhoewel het ondertussen toch al een tijdje geleden is dat ik dat nog gedaan heb.

2. Ik heb een basgitaar, maar eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik dringend eens een paar lessen zou moeten volgen. Hoewel het lijkt alsof ik goed kan spelen (je moet je covers weten uit te pikken natuurlijk), is dat eigenlijk niet het geval dus.

3. Ooit heb ik tijdens mijn eerste jaar aan de UGent een lekkere prof een ‘charmante’ mail gestuurd. Het was eigenlijk eerder een intentieverklaring tot meer. Helaas heeft de desbetreffende prof mij nooit iets teruggestuurd. Wat evenwel niet wegneemt dat hij, moest hij dit lezen, mij altijd mag replyen. Het is nog niet te laat. .

4. Ik ben ooit naar Lourdes geweest. Ik kan jullie wel allemaal verzekeren dat ik sindsdien de heilige maagd niet meer heb gezien. Grotten daarentegen…

5. Mijn gezondheid heeft altijd wel een beetje te wensen overgelaten. Van een paar slechte ogen, naar twee slechte knieën. Dat alle goede dingen in duo komen kan ik dus formeel ontkrachten.

Storm. Static. Sleep

Klinish depressief diagnosticeerde de arts. Déjà-vu. Maar het verdict van de dokter scheen hem goed te doen. Een belofte om eventjes terug op adem te komen. Om hem te herpakken en vooral terug zijn oude hij te worden. Wonderwoorden, gevleugeld met een sprankeltje hoop. Een lichtpuntje in de duisternis van het afgelopen jaar. Uit zijn mond.

Zelfs ik werd schijnbaar gelukkig van het nieuws hij te melden had. De voorbije zes maanden waren voor mij immers ook geen pretje. Bij hem, samen met hem, verdwenen alle emoties die mij tijdens de dag beroerd hadden. Bij hem bestaat ‘Geluk’ niet. Of het verbleekt op zijn minst. Totdat het in het rijk der niets verdwijnt. Want neerslachtigheid verplettert alle sprankelende lichtjes. De overtreffende trap geldt enkel in omgekeerde richting en is alleen maar van toepassing op negativisme.

Eventjes geloofde ik hem. Ja, … eventjes leek het zelfs alsof alles al terug in orde wás. Met één enkele vingerknip. Zonder slag of stoot. Maar toen hingen er reeds aanwijzingen in de lucht dat het om een stuiptrekking zou gaan. Een laatste stuiptrekking voordat alle, voor levensvatbaar doorgaande, energie zou verdwijnen. De rest, hetgeen wat overbleef, zou een fysiek lichaam zijn. Moe gestreden. Doodmoe en moedeloos.

“Vanaf nu wordt het enkel maar beter”. Een te simpele deductie van een hypothese die geen praktische draagkracht heeft. Hoewel het een aannemelijke gedachtengang is om in mee te gaan, besloot ik om gereserveerd af te wachten. Uit het verleden heb ik namelijk geleerd niet te vlug conclusies te trekken over klinisch depressief zijn en genezen. Want het is vooral het (her-)vallen dat een lelijk weerhaakje heeft.

En vallen zouden we doen. Er volgenden verwijten. Ik besloot te incasseren, mede omdat ik geen zin had in discussies die het label niet waard zijn. Ik had zijn gebrek aan relativeringsvermogen moeten inschatten. Al was het maar uit eigen ervaring. In plaats daarvan deed ik een overschatting. Want voor mij was het duidelijk dat er geen greintje begrip aanwezig was voor het engagement dat ik moe(s)t leveren. Een own goal uiteraard.

Ik deed aanstalten om te vertrekken. Terwijl mijn geloofwaardigheid op de helling zou gebracht worden door het niet kunnen bedwingen van mijn traankanalen. Hoewel hij voet bij stuk hield, leek de boodschap evenwel aangekomen. Al moest het ergste nog komen.

Plots barstte hij uit. Emotioneel. Fysiek. Eén hoopje ellende. Hij die zich altijd op een gevatte manier weet te distantiëren van alles wat met emoties te maken heeft. Hij barstte uit. Tranen met tuiten. Een hyperventilatie-aanval, zo eentje waarbij je lijkt dood te gaan. Niet te kalmeren, wat alles maar erger maakte. “Je mag niet weggaan”. “Je mag niet weggaan”. “Je moet beloven dat je bij mij blijft”. “Je moet beloven dat je bij mij blijft”. “G a a s j e b l i e f t n i e t w e g”.

Echo’s in de stad

Pelican (site/myspace) brengt dit jaar een nieuw album uit. De opvolger van het magistrale The Fire In Our Throats Will Beckon the Thaw kreeg de naam City of Echoes mee. Het album zou tegen 22 mei in de betere platenzaak te vinden moeten zijn. Wie zijn nieuwschierigheid niet kan bedwingen krijgt alvast een voorsmaakje met de titelsong. Hierzo.

MUSE

“Yo, what’s up with that?” Dat moet zowat mijn eerste reactie geweest zijn toen ik het nieuwe album van Muse, ‘Black Holes and Revelations‘, aan het checken was. Zotte toestanden. Zeker als je opnieuw beseft dat Muse zo’n band is waar je ofwel voor, ofwel tegen bent. Geen gulden middenweg dus.

Ik haal eventjes ‘Showbizz‘, ‘Origin of Symmetry‘ en ‘Absolution‘ voor de geest. Op Showbizz knapte ik af, de singles van Origin Of Symmetry vond ik wel leuk, ‘Hullaboo‘ was een aangenaam tussendoortje, en op Absolution kwam ik bijna klaar. Spreekwoordelijk gezegd dan.

Dat ze live hard zijn mocht ik destijds (toen dat nog bestond, that is) op Seat Beach Rock aan de lijve ondervinden. Daar kon zelfs de paardenstront en -geur niets aan veranderen. Nu valt me wel op dat de nieuwe langspeler redelijk strak is. Voor de non-believers: check het nummer Assassin.

Haute Surveillance’s aanraders zijn: Map of the Problematique (combinatie gitaargeweld en electronica is altijd ‘vree wijs’), Assassin en Knights of Cydonia. Andere klaarkomers nog te ontdekken.

I’m so sick of all these people but I’m scared to be alone

De laatste drie dagen waren zwaar. Op een psychische manier. Het latente gevoel van met rust gelaten te willen worden, constant aanwezig, is in strijd de behoefte om het hart eens te luchten tegen iemand. Al impliceert dat dat ik iets kwijt moet. Wat moet ik dan kwijt? Alsof ik over iets te klagen heb.. . Ik zit duidelijk in een ‘joint-decision trap‘ momenteel. Er raast een collectieve besluitloosheid door mijn lijf. De verschillende stemmen schaken mij in een patstelling. En voorlopig is de exit nog niet nabij.

Bloc Party

Hoe hard je ook je best doet, je kan er niet om heen. En dan heb ik het niet over het weer (de maartse buien en aprilse grillen zijn vroeg dit jaar). Neen, ik heb het over de nieuwe van Bloc Party. Ik denk dat ik de eerste nog moet tegenkomen die de nieuwe single ‘The Prayer‘ nog niet heeft gehoord. Tenzij je de laatste drie maanden in een ander (zijn) hol hebt geleefd. Maar goed.

Met ‘Silent Alarm‘ zette de band destijds een dijk van een eerste plaat neer. Helaas werden de fans van de band er toen reeds dik opgelegd. Hun platenfirma volgde hoogst waarschijnlijk de logica van de boer en zijn goudhaantje en besloot de plaat twee keer opnieuw uit te brengen: de eerste heruitgave had een extra dvd en het -tot monsterhit uitgegroeide- nummer ‘Two More Years’ als extraatje. De tweede heruitgave was een volledig nieuw remixalbum. Ik geef toe: daar zat ik écht wel op te wachten.

Twee jaar later is de band evenwel van platenfirma veranderd (overigens volledig terecht) en moet het viertal gedacht hebben: een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen. Wel.. eigenlijk niet helemaal. Met de release van de opvolger, ‘A Weekend in The City‘, bleek dat er in alle continenten een andere versie uit was met andere extra nummers. Behalve in Europa. Geen extra nummers voor Europa. Maar ik veronderstel dat de band (of beter gezegd: hun platenmaatschappij) ons volgend jaar met Valentijn een cadeautje zal brengen. Want hoe schoon zou het wel niet zijn als we een plaat kunnen kopen waar alle b-sides op zijn verzameld? Je weet wel, aan speciaal Valentijnstarief van €21 in de Fnac.

Maar laten we redelijk zijn. Anno 2007 trekken we alle internetregisters open en gaan we op zoek naar hetgeen wat wij niet kregen. De kersjes op de Bloc Party taart weet je wel. En het zijn serieuze kersen, geloof mij vrij. Wie nu al kwijlt bij de gedachte aan méér zoetigheid mag trouwens Monkey Trouble bedanken. Hier en daar kan je wel wat aan- en wegklikken. Right. Click. Safe Target As.. . Je moet als muziekliefhebber toch wel wat over hebben voor je hobby tegenwoordig.

Nog niet genoeg? Wel, er zijn uiteraard nog een aantal trivia. Zo denk ik dat de link tussen Bloc Party en Muse zeker en vast het meerstemmige moet zijn. Gelijk Queen dat destijds deed. De non-believers moeten maar eens de songstructuur van zowel ‘Uniform’ als ‘Knights of Cydonia’ naast elkaar liggen. Ohja, wat me ook opviel is het effectje waarmee ‘Uniform’ eindigt. Krak hetzelfde ‘Banquet’ en de b-side ‘Secrets’.

Tekstueel is ‘A Weekend in the City‘ wel meer mijn ding dan ‘Silent Alarm‘. Om de een of andere reden vond ik hun voorganger iets te cryptisch met momenten, minder rechtoe rechtaan. Maar op dat vlak zit de nieuwe dus snor. Zelfs een beetje politiek getint, getuige daarvan: ‘Hunting for Witches’. Overigens denk ik dat het leeuwendeel van de mannelijke helft van de holebigemeenschap (ik heb geen idee hoe het er aan de vrouwelijke kant aan toe gaat, maar de vrouwkes mogen het altijd laten weten) zich wel keihard -no pun intended- kan identificeren met ‘Kreuzberg’. Ofwel ligt het aan mij.

Haute Surveillance’s houdt trouwens heel erg van de nummers: Kreuzberg, Song for Clay (Disappear Here), Uniform, Kreuzberg (edit: ‘t is nog niet duidelijk genoeg zeker?!), We Were Lovers, Emma Kate’s Accident, Version 2.0, en Vision of Heaven.

Oh my lord: (good) grades

Eindelijk! De kogel is door de kerk, metaforisch gesproken. Met de kogel kwam overigens de erkenning die ik al een tijdje verdiende (al zeg ik het zelf), maar waar het ‘lot’ al twee jaar op rij een stokje voorstak. Vroeg begonnen is half gewonnen, wordt er gezegd. Al ga ik voorzichtigheidshalve het vel van de beer nog niet verkopen vooraleer hij volledig geschoten is. In ieder geval, de resultaten (en die kunnen ze écht niet meer afpakken) zijn de volgende:

• • - Europese Politieke Integratie II: 18/20
  • - Politicologie II: 16/20
  • - Lokale Politiek: 15/20

Wel een beetje verbaasd door de 15 van Lokale Politiek, aangezien dat -naar mijn eigen inschatting- mijn beste examen was. Enfin. Op naar de bachelorpaper.

Wir gehen Spaß machen

Spaß (*)
Rock und Rave
(*) Für Schwule Jungen und Mädchen und liebe Freunden

Samstag 10. Februar 2007
Sioux – Gent / 5 EUR

DJs Frau Genau & Lori Glory

Sioux: Platteberg 8 – near Vooruit
Beware: there is no cloackroom at Sioux!! // Geen vestiaire in de Sioux!!

ichwill@nurspass.be SpaßSpace

Weekdier

weekdier. week-dier.
weemoedig genoeg,
om te missen wat ik niet heb,
en te hebben wat ik niet mis.
totdat de deprivatie plaatsvindt,
en de rollen zich omkeren.
week . dier