Aids heeft geen copyright

Eén december, Wereld Aids Dag. Als een homoseksuele twenty-something moet ik me nu hoogst waarschijnlijk aangesproken voelen? Of meer zelfs, geviseerd. Want hoe je het ook draait of keert, er heerst ‘condoommoeheid’ in mijn categorieke leefwereld. We hebben losse contacten, neuken erop los, maar vergeten af en toe (bewust of onbewust) onszelf te beschermen. Stomme kloten, haha!

Máár homoseksualiteit is al stevig ingeburgerd in de samenleving. Evenals aids. De wereld ligt er in ieder geval niet meer wakker van. Evenmin de homogemeenschap. Hoe lang is het al geleden dat ik nog een condoom of twee (drie in het beste geval) toegestopt kreeg op een fuif? Blijkbaar is het veilig vrijen al even politiek incorrect geworden als het bashen van het VB. Of toch niet?

Twee nobele Vlaamse politici zetten de strijd verder. De eerste is een nicht, de tweede een bekend vrouwmens dat het niet onder stoelen of banken steekt dat ze wel graag eens met een vrouw (Phara De Aguire, nvdr.) de lakens zou willen delen.

Straf. Heel straf. Zeker als je weet dat globaal gezien in de wereld enkel maar aan aids gestorven wordt. (de imperialistische oorlogszucht van een Amerikaanse idioot niet meegerekend). Serieus. De cijfers van Vlaams minister van Volksgezondheid Inge Vervotte liegen er nochtans niet om: in 2005 steeg het aantal hiv-diagnoses in België met 7,1 procent.

In totaal werden 1702 nieuwe diagnoses vastgesteld, waarvan ruim de helft bij mensen met een andere nationaliteit (genoemd onder de amalgaam ‘de Afrikaanse gemeenschap’). Zij hebben hun besmetting in hoofdzaak in hun land van herkomst opgedaan. Bij de Belgische hiv-besmettingen wordt 2/3 vastgesteld bij homoseksuele mannen. De rest bij heteroseksuelen, blijkbaar kunnen die dát dan toch krijgen.

Serieus nu. Het is duidelijk dat sensibilisering een absolute topprioriteit blijft. Bij alle lagen van de bevolking. En daarvoor kijken we best verder dan de algemene één december. Want zeg nu zelf, eigenlijk zou het elke dag Wereld Aids Dag moeten zijn.