For the hearts still beating

Heerlijk vind ik het wanneer de sluizen des hemel zich openzetten en je beseft dat je nooit of te nimmer nog droog op je bestemming aankomt. Mijn pas vertragend, soundtrack kiezend en genietend van het volledig uitgeregend (te) worden.

Converge ~ Last Light
i need you to be the strength of widows and soul survivors
i need you to be as fearless as new mothers and new fathers
i need you to be the hope of hearts who lost true love
i need you to be the might of their first kiss
i need a purpose and i need a reason
i need to know that there is trophy and meaning
to all that we lose and all we fight for
to all our loves and our wars
keep breathing
keep living
keep searching
keep pushing on
keep bleeding
keep healing
keep fading
keep shining on
this is for the hearts still beating

Barriers

Gisterenavond laat in een impulsieve bui de auto genomen en op fijne liedjes naar zee gereden. Alwaar ik een leuke wandeling heb gemaakt. Het was koud en er stond een harde wind. Eerlijk toegegeven, ik vind het best wel eens plezant om (letterlijk en figuurlijk) uit te waaien. Maar goed.

Deze post is overigens een nieuwjaarsbrief. Op de een of andere manier is het de bedoeling dat een nieuwjaarsbrief beloftes bevat. Dus: ik wil meer mijn best gaan doen en minder ambetant lopen, ik wil verdraagzamer zijn en minder op revanche azen. Ik wil gezonder eten en minder cafeïne slurpen. Ik wil leren koken. Ik wil …

Máár ik ken mezelf. Ik zal in mijn slechte gewoontes blijven vervallen. Daarom beloof ik niets. Alhoewel… ik heb mezelf drie ”P’s” voorgenomen: more partying, more posiness and more peni…-euh. Ik zal in 2007 gewoon zijn wie ik was in 2006. Laat ons het daar bij houden.

Start to run

Net terug van een heerlijke loopbeurt in de fitness. Iets wat toch wel erg mentaal bevrijdend kan zijn, me dunkt. Al was het maar omdat ik nergens anders mijn ‘woede’ en ‘frustraties’ beter kwijt kan dan op een loopband (- of op een fiets, maar gezien de plannen is dat niet aan de orde).

Inderdaad. Jullie lezen het goed. Ik ben me momenteel aan het voorbereiden voor de stadsloop ‘Dwars door Brugge’ (06/05/2007). 15km zou dat moeten zijn, als alles goed gaat natuurlijk. Nu, ik ga eerlijk toegeven dat het kan zijn dat ik Brugge skip en mij met ‘minder’ (10km, ING stadsrun Gent nvdr.) tevreden stel.

Ik weet wel dat Kerstmis al achter ons ligt, maar (mental) support, trainingsschema’s, vitamientjes, een kookboek met gezonde gerechten, eetschema’s, etc. het is allemaal welkom.

Ohja, for the record: ik loop momenteel 20 minuten aan 10km/h, waarbij ik de laatste vijf minuten mijn snelheid wat opdrijf tot 11km/h. In kilometers gerekend is dat iets van 3,5 ofzo. Erg snel/ver is’t (nog?) niet, maar wie weet komt dat wel. Als de knieën wat meewillen tenminste.

(Isn’t it beautiful) our lack of control

Een trein vol herinneringen … om weemoedig van te worden. Associatie met alles wat ooit mijn liefde was. Mijn leven. Maar vooral nu niet meer is. Het kleinste detail doet mijn anderhalf jaar met hem terug herbeleven. Hoewel ik er niet warm van loop, laat het me niet bepaald koud. Willekeurig haal ik me emoties voor de geest: van hem heb ik veel geleerd, door hem ben ik wie ik nu ben. Het sluitstuk van mijn (te korte) jeugd. Mis ik hem soms? Nee. Al wijst het wel op een grote lee(g/m)te. The missing part, de rechterkant van het veel te grote bed. Het warme gevoel van ‘echt’ thuiskomen.

Triggering Back

Moments, memories and me.
Een engeltje. .

Het leven zoals het is, de Blok

Miauw! Morgen zijn we Kerstmis blijkbaar. Niet mijn favoriete tijd van het jaar, al was het maar omdat die periode steevast geassocieerd wordt met het startschot van mijn/de Blok. (nog steeds met capital letter, that is). Jawadde dadde.

Op het menu (kwestie van in de sfeer te blijven) staan drie vakken: lokale politiek, politicologie II en Europese Politieke Integratie II. Respectievelijk een ‘diepgaande babbel over de lokale- en provinciale politiek, een praatje over veel te veel politicologen met abstracte theorieën, en een schriftelijke neerslag van een aantal Europese beleidsdomeinen. Okidokipianissimoki. Iets in die aard.

Zeeën van tijd, in combinatie met mijn planning zouden er trouwens voor moeten zorgen dat ik gewapend ben tegen noemenswaardige of onoverkomelijke problemen. Nuja, laat ons hopen dat het in eerste instantie niet zo ver moet komen.

Eros

pt. III – my sharp exit could not have been quicker

Vluchtig. Geen ander woord voor deze liefkozing. Ik ken mijn weg naar je lichaam en in je hoofd. Onvergefelijk berekend, ongelofelijk doortrapt. Zoals de nacht donker en koud is, zo ben ik. Op een strooptocht gedreven door lusten. Een gebrek aan controle, maar volledig in de fout. Vanavond wil ik je enkel voelen. Vanavond wil ik je enkel lichamelijk dichtbij.

Terrific Speech

Mathematische vraagstukken zouden ongetwijfeld alles makkelijker maken. Zo zou ‘a’ voortaan gelijk zijn aan ‘b’, en ‘y’ het gevolg van ‘x’. Bovendien zou de uitkomst van een optelling met zijn tweeën zijn. En een breuk volledig disruptief. Terwijl we de constante wegcijferen in oneidigheid.

]-∞,<(/)3, +∞[

17122006

Ontwaken op zondagmorgen, gehuld in je witte lakens. Draaien en keren, rond de eigen as. Alles wat speels en onschuldig begint, eindigt in een krachtmeting. Je naakte lichaam houdt me in bedwang. In wat volgt strijden we de sprint naar de douche, terwijl het aroma van versgezette pikzwarte koffie onze zintuigen prikkelt. Het tafereeltje wordt vervolmaakt: een omhelzing en een ontbijt, een kop cafeïne en een stralende winterzon. Een warm gevoel vanbinnen. Wakker worden met jou, het zaligste wat er is.

This horse race

Grappig dat de tijd zo snel gaat. Soms wou ik dat ik bij sommige dingen langer kon blijven stilstaan. Net zoals ik soms wou dat ik niet de neiging had om bepaalde gevoelens te gaan uitvergroten, zodat mijn leven van moment x op moment y overhoop wordt gegooid. Of beheerst wordt door wat anderen als zwartkijkerij afdoen.

Ik heb me de laatste tijd genoeg afgevraagd wat de zin is van dit alles, waar ik naar toe wil. Geen enkele keer heb ik een sluitend antwoord gevonden. Misschien valt dat antwoord ook niet te vinden, of verwacht ik teveel en ben ik “under the mistaken impression that life owes you something. Well, you are in for some very harsh surprises”. Kwestie van Ruth Fisher (Six Feet Under) te quoten.

Het heeft überhaupt ook niet veel zin om erg negatief te staan tegenover van alles en iedereen. Maar soms is het wellicht te aanlokkelijk om niet in die stroom mee te gaan. Zeker als de ontgoocheling zijn intrede doet en het je doet beseffen dat niets is wat het lijkt. Dat het leven, het leven blijft; dat mensen, mensen blijven. En… “people don’t change, they just get older”.