Another year

Die donderdagavond te Gent: binge drinking! Ofte: onverantwoord veel zuipen. Thans zijn de nevenwerkingen van alcohol niet min: hoofdpijn, misselijkheid, braken, gebrek aan eetlust, etc. In extreme dosissen trouwens ook verantwoordelijk voor onbezonnen seksuele escapades en de zelfhaat die daar onvermijdelijk op volgt. (In: Humo 3446)

Eerlijkheidshalve dien ik op te merken dat ik gebinged heb op coca-cola en chaudfontaine. De reden? Mijn wekker, alarm afgeklokt op 08h30. Ik had nl. mijn eerste les ‘Politicologie II’. Meteen ook de start van mijn voorlaatste jaar aan de UGent (niet dat ik mezelf zie stoppen na volgend jaar). Maar goed. Aan verhalen over een wekker die te vroeg afloopt heeft niemand een boodschap.

Gisteren uiteindelijk nog in de Vooruit beland en het (gratis) optreden van Apparat Organ Quartet meegepikt (klik ook hier). Oorspronkelijk stonden die in de Charlatan geprogrammeerd maar wegens een nogal dure entree en te weinig volk dus verhuisd naar de Vooruit. Fijne band met een uiterst dansbare set. Ik zou zeggen: meer van dit. Maar helaas… de plicht roept. Ik moet me alweer klaarmaken voor de les ‘Lokale Politiek’.

What’s up?

Tegenwoordig erger ik me aan alles en iedereen. Zelfs de kleinste futiliteiten kunnen me op mijn paard jagen. Het wordt dringend tijd dat ik wat meer om handen heb, want zo hele weken niksen is duidelijk niets voor mij.

Ondertussen op mijn ergernislijst:

1. Antwerpse deernes die hun dramaspel uitvoeren aan de kassa in de Delhaize, inclusief spuuglelijk accent;
2. Studentenclub die doodleuk meedeelt dat er geen boeken beschikbaar zijn voor je optierichting, na een halfuur aan te schuiven in de rij;
3. Mijn luiheid. Niet alleen op fysisch vlak;
4. Iedereen die in de les zit of andere plannen heeft, terwijl ik iets wil doen
5. …

Pre-start academiejaar 2oo6-’o7

Hoewel de meeste studenten onder ons reeds de opening van het academiejaar uitbundig gevierd hebben, moet ik nog eventjes wachten. Meer bepaald tot vrijdag 29 september. Dat heeft alles te maken met mijn keuze voor de afstudeerrichting ‘Belgische Politiek’ (al heet dat officieel ‘Nationale Politiek’). Ik moet immers stage lopen van half oktober tot half december, de twee vakken die ik nog gedoceerd krijg worden enkel op vrijdag gegeven. Maar goed.

Vandaag werd het startschot van de lessenreeks ‘Politicologie’, gedoceerd in eerste bachelor, op een eerder onconventionele manier gegeven. Professor Carl Devos had immers voor zijn jongste knapen een ‘specialleke‘ in petto. Niemand minder dan onze Eerste Minister, Guy Verhofstadt, zou een introductieles geven over wat politiek nu eigenlijk is. Ondanks het vroege uur kon ik als (gepassioneerd) politicoloog in spe niet anders dan aanwezig zijn. Al was het maar omdat onze Premier reeds een heel lange tijd meedraait en een duidelijke stempel op de Belgische politiek heeft nagelaten (cf. val regering Martens VI tot VIII, de Burgermanifesten, etc.)

Dat het bijgevolg heel interessant was hoeft uiteraard geen betoog. Al was niet iedereen het daarmee eens blijkbaar. Voor de ‘verse lichting’ was het duidelijk wennen aan de monsteropkomst voor deze gastles (zelfs de media waren in groten getale aanwezig). Daarnaast zaaide het politiek jargon duidelijk nog wat verwarring bij de jonge welpen. Máár: er is licht op het einde van de tunnel. Want zoals ‘Devos’ passie preekt, zo zal zijn kroost tegen Kerstmis als volwaardig jager de kippen van de boer achterna jagen.

Delhaize

Goede intenties moeten, net zoals ik trouwens, gevoed worden! Om maar te zeggen dat ik vandaag inkopen deed om (nog) eens zelf te koken. Jawel. Nu moet je weten dat ik niet graag kook voor mezelf, zijnde voor één persoon, maar het bezoekje aan de supermarkt maakt altijd veel goed.

Het is niet alleen fascinerend om de voedingspatronen van anderen te bestuderen, maar ook om stiekem te gluren hoe (on)handig mensen zich een weg banen tussen de rekken om uiteindelijk bij de kassa aan te komen, te betalen en naar huis te vertrekken. Maar goed, ik dwaal af.

Vandaag stond er een koppeltje aan de kassa. Meisje-jongen, innig in elkaar verstrengeld. Dito wat betreft hun tongen. Het leek alsof het iets moest voorstellen, een hey-ik-zie-u-graag-kus waarschijnlijk, terwijl ze de kassa blokkeerden. “Heeft u een Delhaizekaart?”, bracht hen duidelijk ongewild terug op aarde. Alwaar duidelijk werd dat het routineus koppeltjesgedrag nog niet ingebed was: er ontstond enige twijfel over wie nu zou betalen, en wie zou inpakken.

Ik observeerde vanop 50 cm en dacht bij mezelf: nog een geluk dat je van liefde niet kan leven. Ik zou nogal een sukkelènde zijn, om het op zijn West-Vlaams te zeggen.

Trahit sua quemque voluptas

De onzekerheid van de eerste contacten, het niet kunnen inschatten van wat de ander mogelijk denkt. Een gevoel dat met woorden moeilijk uit te drukken valt, vooral tegenover van de andere. Al komt de volgende passage uit het boek Giovanni’s Room van James Baldwin wel heel erg dicht in de buurt:

“I thought she would be fun to have fun with. That was how it began, that was all it meant to me; I am not sure now, in spite of everything, that it ever really meant more than that to me. And I don’t think it ever really meant more than that to her – at least not until she made that trip to Spain and, finding herself there, alone, began to wonder, perhaps, if a lifetime of drinking and watching men was exactly what she wanted. But it was too late by that time. I was already with Giovanni. I had asked her to marry me before she went away to Spain; and she laughed and I laughed but that, somehow, all the same, made it more serious for me, and I persisted; and then she said she would have to go away and think about it. And the very last night she was here, the very last time I saw here, as she was packing her bag, I told her that I had loved her once and I made myself believe it. But I wonder if I had. I was thinking, no doubt, of our nights in bed, of the peculiar innocence and confidence which will never come again which had made those nights so delightful, so unrelated to past, present, or anything to come, so unrelated, finally, to my life since it was not necessary for me to take any but the most mechanical responsibility for them. And these nights were being acted out under a foreign sky, with no-one to watch, no penalties attached – it was this last fact which was our undoing, for nothing is more unbearable, once one has it, than freedom.”

Ik ben nooit een initiatiefnemer geweest op hét vlak waar ballen en lef je uit je ‘eenzaamheid’ kunnen sleuren, maar dit keer is het vast en zeker wél de moeite om uit mijn schelp te komen. Uiteindelijk heb ik niets te verliezen, behalve de zelf gecreëerde onzekerheid en ambiguïteit.

8 oktober 2oo6

De verkiezingskoorts slaat overal toe. Meer dan andere jaren lijkt iedereen het te hebben over potentiële (?) electorale aardverschuivingen. Logisch, de inzet is namelijk niet min: (extreem-)rechtse leeuwen moeten terug aan de ketting!

Hoewel we op 8 oktober bolletjes kleuren voor de provincie- en gemeenteraadsverkiezingen mogen we de impact van deze toch niet onderschatten. Gezien het veelal tussentijdse karakter van de gemeenteraadsverkiezingen worden deze immers gezien als een testmoment voor bovenlokale politieke verhoudingen. Vaak wordt de uitslag van het lokale machtsverwervingsproces, afhankelijk van de resultaten en het standpunt van de actoren, daarbij gezien als een motie van wan- of vertrouwen voor het gevoerde regeringsbeleid*.

Aangezien ik nog steeds gedomicilieerd ben in de velden van West-Vlaanderen moet ik ginder gaan stemmen. Het (mooie) initiatief van Vlaams Parlementslid en Spirit-politicus Jan Roegiers ten spijt: studenten mogen voorlopig (?) nog niet stemmen in hun studentenstad**.

Het politieke veld in mijn geboortedorp Kortemark ziet er als volgt uit: we zitten met een rooms-rode meerderheid en een blauwe oppositie. Acht oktober a.s. moeten we evenwel rekening houden met twee nieuwe spelers: de liberale scheurlijst ‘Samen Sterk’ en het ‘Vlaams Belang’. De aanwezigheid van deze laatste is wellicht het meest opmerkelijk, alhoewel dat relatief is gezien de alom vertegenwoordiging van het VB vandaag de dag.

Uit onderzoek blijkt nl. dat Kortemark de meest ‘Vlaamse’ gemeente is. Problemen met ‘vreemdelingen’ kennen we dus niet, desondanks ziet het Belang voor zichzelf een rol weggelegd als beschermer/hoeder van alles wat Vlaams is of ruikt. Bovendien heeft niemand van de 19 aanwezige niet-Europeanen zich ingeschreven om te gaan stemmen°. Dat het wel nog eens spannend zou kunnen worden behoeft geen verdere uitleg.

Wordt vervolgd…

* REYNAERT, H., STEYVERS, K., De gemeenteraadsverkiezingen als lokaal machtsverweringsproces in Vlaanderen. In: DEVOS, C., GAUS, H., (red.), Schijn of Scharnier? Academia Press, Gent, 2004, pp.30-34.
** VAN HOLEN, G., Laat studenten stemmen in de stad waar ze op kot zitten. In: De Morgen, 30 nov. 2005.
° JUSTAERT, M., Buitenlanders doen voorzekerst geen vlieg kwaad. In: De Morgen, 24 aug. 2006.

Svenska är trevlig!

Växjö, onmogelijk uit te spreken voor niet-Zweden, was een katholiek centrum tijdens de Middeleeuwen. In 1612 werd de stad volledig verwoest door de Denen. Ook in 1838 en 1843 werd de stad (per ongeluk) volledig in as gelegd. Tegenwoordig speelt de stad een belangrijke rol in de kristal- en meubelindustrie en is het een geliefkoosde bestemming onder Erasmusstudenten.

Niet zo heel gek trouwens, want bij het zien van de natuur ben je meteen verknocht aan het stadje. Iets wat ik met Stockholm minder had. Ik blijf erbij dat je Zweden moet ontdekken. Stockholm mag dan wel de ‘diamant van Scandinavië’ genoemd worden, het is en blijft een toeristische trekpleister. Een gevoel dat ik in het ‘hinterland’ minder had. Maar goed.

De eerste vijf dagen van mijn verblijf bracht ik dus door in het zuiden tussen een allegaartje van internationale identiteiten. Onnodig te zeggen welke fijne tijd ik daar beleefd heb. Hoogtepunten waren toch wel het bijwonen van een optreden van Ramones coverband Dampungarna in een club genaamd Jailhouse, de wandel- en fietstochtjes in de natuur, het bewonderen van de sterrenhemel op het dak van de studentenpeda, etc. Na die vijf dagen trok ik terug naar Stockholm alwaar ik nog wat kon islandhopping gedurende een anderhalve dag.

Ik moet eerlijk toegeven dat het me moeilijk valt om de gehele reis uit te drukken, laat staan een reisverslag te schrijven. Overigens denk ik dat de beelden waarschijnlijk voor zichzelf spreken. Ze zeggen in ieder geval meer over de trip dan ik hier in woorden kan vatten.

Elementarteilchen

Der Mensch, über den wir hier sprechen, wird sich ohne Sexualität fortplanzen – und alle damit zusammenhängende Konflikte werden verschwinden.

Gisteren ben ik in de Studio Skoop naar de verfilming gaan kijken van Michel Houellebecq’s ’schandaalroman’ Elementaire Deeltjes. Het boek heb ik niet gelezen, vandaar dat ik het in wat volgt enkel en alleen over de film zal hebben. Een Duitse productie (Oskar Roehler), met Moritz Bleibtreu (oa. Lola Rennt, Das Experiment) en Franka Potente (oa. Lola Rennt, The Bourne Identity/Supremacy) in de hoofdrol.

Het verhaal draait om de twee broers Michael en Bruno. Michael is een aseksuele celbioloog, Bruno een aan seks verslaafde leraar. Elk op hun manier beleven ze een onrustig bestaan. Doorheen de film worden we geconfronteerd met de personages en hun onverzadigbare driften. De getalenteerde wetenschapper Michael streeft ernaar het onbegrijpbare te begrijpen, terwijl Bruno zijn drang naar seks probeert te stillen.

Het egocentrische patroon van hun levensstijl wordt echter doorbroken wanneer Michael opnieuw zijn jeugdliefde ontmoet, en Bruno verliefd wordt op de vrouw van zijn leven. Hoewel beide broers met een tegenslag geconfronteerd worden: bij de vriendin van Michael wordt de baarmoeder verwijderd, terwijl de vriendin van Bruno tot aan haar middel verlamd raakt; lijkt het wegvallen van het seksuele aspect toch gemoedsrust te verschaffen. Of toch net weer niet … . Hoe de prent eindigt ga ik hier niet volledig verklappen. Jullie moeten het maar zelf zien uit te vissen.

Een algemeen oordeel vellen over de film is moeilijk. Globaal gezien is de prent redelijk donker en zwartgallig: het aanvaarden van het ‘leven’ ook al maakt dat laatste niet bepaald gelukkig door de gemaakte keuze’s (predestinatie in een zekere zin), de idee van vroeg of laat kom je toch alleen te staan no matter what, no matter how, etc. In die zin wordt er niet bepaald een optimistische kijk op het leven meegegeven, maar van dergelijke films hou ik wel. Een aanrader!

(Terug) in rotatie

Terug in België na een weekje Zweden. Ik kan alvast nu vertellen dat ik the good times ginder zal missen, maar goed. Een volledig verslag moet ik jullie echter nog eventjes verschuldigd blijven, al doe ik mijn best om het dit weekend nog online te krijgen. Tot dan kunnen er alvast foto’s (lees: sfeerbeelden, zo goed ben ik immers niet met een fototoestel) bekeken worden. Hierzo.

Ondertussen heb ik deze namiddag goed mijn best gedaan om mijn resterend saldo op mijn bankkaart erdoor te jagen. Resultaat: een Bose 201-V boxenpaar, Yamaha RX-396 tuner-versterker en een Yamaha CDX-397 cd-speler. Nuja… kan ik eindelijk mijn vinyl eens (op een deftige manier) afspelen.

Zweden: de kanttekeningen

Chaos, wanneer ik mijn doorreis naar Växjö wou aanvatten. Ik werd van hot naar her gestuurd en veelal met incorrecte informatie. Uiteindelijk kwam ik bij Svenska Buss terecht die me naar Växjö konden brengen. Een zes (!) uur durende trip. Aangezien er niet veel tijd was om te aarzelen, stemde ik maar in en kwam net op tijd bij mijn bus aan.

Zweden is niet te vergelijken met België. En dat geldt op vele vlakken. Om te beginnen is alles hier érg duur. Vooral voor diegenen die graag eens een glaasje alcohol achterover slaan. Al snel betaal je €30 voor een fles Bacardi. Toch zijn er wel degelijk alternatieven om goedkoop aan alcohol te raken: ofwel reis je naar Göteborg (wat op zich eigenlijk toch niet zo goedkoop is), ofwel verzamel je 300 lege bierblikjes waarvoor je dan 300 SEK in de plaats krijgt.

Alcohol en drugs vormen hier trouwens een stevige pijler van le code moral. Jongeren onder de twintig mogen hier bijvoorbeeld geen alcohol drinken op café. Ook bij de aankoop van ‘geestesverruimende middelen’ in de supermarkt wordt er naar de identiteitskaart gevraagd. Een staaltje van een preventief en repressief beleid.

Grosso modo kloppen de meeste cliché’s over Zweden wel. Ook al had ik me voorgenomen om het stereotiep denken thuis te laten, werd het eerste cliché reeds in de luchthaven bevestigd wanneer ik mijn ticketje voor de Flygbussarna kocht: ik werd bediend door een rondborstige, Zweedse blonde. Maar goed, tot zover de kanttekeningen.